من همون جزیره بودم ، خاکی و صمیمی و گرم ، واسه عشق بازی موجها ، قامتم یه بستر نرم ...

یه عزیز دردونه بودم ، پیشه چشم خیسه موجها ، یه نگین سبز خالص ، توی انگشتر دریا ...

تا که یک روز تو رسیدی ، توی قلبم پا گذاشتی...!!! غصه های عاشقی رو ، تو وجودم جا گذاشتی...

 زیر رگبار نگاهت ، دلم انگار زیرو رو شد ، برای داشتن عشقت ، همه جونم آرزو شد.

 تا نفس کشیدی انگار ، نفسم برید تو سینه ، ابر و باد و دریا گفتن ، حس عاشقی همینه.

اومدی تو سرنوشتم ، بی بهونه پا گذاشتی ، اما تا قایقی اومد ، از منو دلم گذشتی؟؟؟ رفتی با قایق عشقت ، سوی روشنی فردا ، منو دل اما نشستیم ، چشم به راهت لب دریا...

دیگه رو خاک وجودم ، نه گلی هست نه درختی ، لحظه های بی تو بودن ، می گذره اما به سختی!

 دل تنها و غریبم ، داره این گوشه میمیره ، ولی حتی وقت مردن ، باز سراغتو میگیره..... میرسه روزی که دیگه ، قعر دریا میشه خونم ، اما تو دریای عشقت ، باز یه گوشه ای می مونم.

من همون جزیره بودم ، خاکی و صمیمی و گرم ، واسه عشق بازی موجها ، قامتم یه بستر نرم ...

یه عزیز دردونه بودم ، پیشه چشم خیسه موجها ، یه نگین سبز خالص ، توی انگشتر دریا ...

پ.ن: دست خط تو خیلی قشنگه .. دلم برات تنگ شده ...

من به سیبی خوشنودم

وبه بوئیدن یک بوته بابونه

من به یک آینه یک بستگی پاک قناعت دارم

من نمی خندم اگر بادکنک می ترکد

و نمی خندم اگر فلسفه ای ماه را نصف کند

 من صدای پر بلدرچین را می شناسم

رنگ های شکم هوبره را اثر پای بز کوهی را

خوب می دانم ریواس کجا می روید

سار کی می آید  کبک کی می خواند باز کی می میرد

ماه در خواب بیابان چیست

مرگ در ساقه ی خواهش

و تمشک لذت زیر دندان هم آغوشی

زندگی رسم خوشایندی است

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

پرشی دارد اندازه ی عشق

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود

زندگی جذبه ی دستی است که می چیند

زندگی نوبر انجیر سیاه

زندگی بعد درخت است به چشم حشره

زندگی تجربه ی شب پره در تاریکی است

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد

زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد

زندگی دیدن یک باغچه از شیشه ی مسدود هواپیمایست

خبر رفتن موشک به فضا

لمس تنهایی ماه

فکر بوییدن گل در کره ای دیگر

زندگی شستن یک بشقاب است

زندگی یاقتن سکه دهشاهی در جوی خیابان است

زندگی مجذور آینه است

زندگی گل به توان ابدیت

زندگی ضرب زمین در ضربان دل ما

زندگی هندسه ساده و یکسان نفسهاست

هر کجا هستم باشم

آسمان مال من است

پنجره فکر هوا عشق زمین مال من است

چه اهمیت دارد

 گاه اگر می رویند

 قارچ های غربت

من نمی دانم

که چرا می گویند اسب حیوان نجیبی است کبوتر زیباست

و چرا در قفس هیچکسی کرکس نیست

 گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد

چشم ها راباید شست جور دیگر باید دید

واژه ها را باید شست

واژه باید خود باد واژه باید خود باران باشد

چتر ها را باید بست

زیر باران باید رفت

با همه مردم شهر زیرباران باید رفت

دوست را زیر باران باید دید

عشق را زیر باران باید جست

 یکی دیگه :

روشنی ، من ، گل ، آب

ابری نیست

بادی نیست

می نشینم لب حوض ،

گردش ماهی ها ، روشنی ، من ، گل ،آب

پاکی خوشه زیست

مادرم ریحان می چیند

نان و ریحان و پنیر  ، آسمان بی ابر ، اطلسی هایی تر

رستگاری نزدیک : لای گل های حیاط

نور در کاسه مس ، چه نوازش ها می ریزد !

نردبان از سر دیوار بلند ، صبح را روی زمین می آرد

پشت لبخندی پنهان هر چیز

می روم بالا تا اوج ، من پر از بال و پرم

راه می بینم در ظلمت ، من پر از فانوسم

 بازم :

نشانی

خانه دوست کجاست ؟

در فلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد

 رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید

 و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت

 نرسیده به درخت کوچه باغیست که از خواب خدا سبز تر است

و در آن عشق

 به اندازه ی پر های  صداقت آبیست

 می دوی تا در ان کوچه که از پشت بلوغ

سربدر می آرد پس به سمت گل تنهایی می پیچی

 دوقدم مانده به گل

پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی

 و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا

 جوجه بردارد از لانه ی نور

 و از او می پرسی خانه ی دوست کجاست؟

 دوشنبه

محصورمیکندخویشرا

باسه شنبه

و هفته با سال

نمی شود بگسلد زمان

باقیچی کسل کننده ات

و تمام نام های روز را

آب شب می شوید!

هیچ مردی نمی تواند خویش را

«  پیتر »  بنامد

چنانکه هیچ زنی « رز » یا « ماری »

ما ، همه ، ماسه ایم و غبار

ما ، همه ، بارانیم در باران !

با من از ونزوئلا ها سخن گفتند

از پاراگوئه ها ، شیلی ها

نمی دانم از چه می گویند

من تنها

پوسته ی زمین را می شناسم

و می دانم که نامی ندارد!

وقتی در میان ریشه ها می زیستم

بیش از گل ها لذتم می بخشیدند

و آنگاه که سخن می گفتند

در میان صخره ها

پژواک می شد صدایم

چون ناقوسی

آنک بهاری می آید

آهسته آهسته

که  درازنای  زمستان را تاب آورده است

زمان کفش هایش را گم کرده

یک سال

چهار قرن به طول می انجامد !

می اندیشم به شوراندن اشیا

در آمیختنشان ، دوباره برآوردنشان

ذره ذره برهنه کردنشان

تا آنجا که نور زمین

یگانگی دریا را داشته باشد

تمامیتی سخاوتمند و

خش خش عطری استوار !

کلاغی قالب پنیری دید . به دهن بر گرفت و زود پرید . بر درختی نشست در راهی . که از آن می گذشت روباهی . روباه می یاد پای درخت می گه : چه طوری جیگر؟ چه سری چه دمی بابا  ای ول  ….. نیست بالاتر از مشکی رنگی مشکی رنگ عشقه . یه دهن برامون آواز بخون . کلاغه پنیر رو می ذاره زیر بغلش می خونه : انرژی هسته ای حق مسلم ماست…

یاد دوم دبستان به خیر

هر کجا هستم باشم ، به درک . من که باید بروم . پنجره ،فکر، هوا ،عشق ،زمین مال خودت .من نمی دانم نان خشکی چه کم از مجری سیما دارد تیپ را باید زد جور دیگر اما .... کار را باید جست کار باید خود پول کار باید کم و راحت باشد   فک و فامیل که هیچ .... با همه مردم شهر پی کار باید رفت . بهترین چیز اتاقیست که از دسته چک و پول پر است . پول را زیر پل و مرکز شهر باید جست سسد خندان یه نفر سوئیچم کو ؟

از این ملت هر چی بگی بر می یاد  می بینین شعر سهراب سپهری بدبخت رو چیکار کردن ؟

یارو تو گورش رفت رو ویبره !

حالا من اصل شعر رو هم براتون می نویسم

هرکجا هستم باشم

آسمان مال من است

پنجره ، فکر، عشق ، زمین مال من است

چه اهمیت دارد گاه اگر می رویند قارچ های غربت

من نمی دانم که چرا می گویند اسب حیوان نجیبیست

کبوترزیباست

و چرا در قفس هیچکسی کرکس نیست

    گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد

 چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید

واژه ها را باید شست

وايه باید خود باد واژه باید خود باران باشد

.........