گفتنيها كم نيست، من و تو كم گفتيم

مثل هذيان دم مرگ، از آغاز، چنين ‌درهم و برهم گفتيم
ديدنيها كم نيست، من و تو كم ديديم

بي سبب از پاييز، جاي ميلاد اقاقيها را پرسيديم
چيدنيها كم نيست، من و تو كم چيديم

وقت گل دادن عشق، روي دار قالي، بي‌سبب حتي، پرتاب گل سرخي را ترسيديم
خواندني‌ها كم نيست، من و تو كم خوانديم

من و تو ساده ترين ‌شكل سرودن را در معبر باد، ‌با دهاني بسته وامانديم
من و تو كم بوديم
من و تو، اما در ميدانها
اينك اندازه ‌ما مي‌خوانيم
ما به اندازه‌ «ما» مي‌گوييم، ‌ما به اندازه‌ «ما» مي چينيم
‌ما به اندازه‌ «ما» مي بوييم، ‌ما به اندازه‌ «ما» مي روييم
من و تو كم نه، كه بايد شب بي ‌رحم و گل مريم و بيداري شبنم باشيم
من و تو خم نه و درهم نه و كم نه، ‌كه مي‌بايد، ‌با هم باشيم
من و تو حق داريم در شب اين جنبش
نبض آدم باشيم
من و تو حق داريم كه به اندازه‌ «ما» هم شده
با هم باشيم
گفتننی ها کم نیست . . .

تقدیم به تمام کسانی که دوستشان دارم .

می رفت غمگینانه می گریستم  

تنها می رفت

وفقط خاطره ای خاکستری از او

و از رفتنش خیال ذهنم را پرکرده است

امروز که بی او تنهایم

وقتی که نیستی

وقتی که نیستی

دلم در هوای نفست جان می دهد

وقتی که نیستی

بی قراری سهم من است

وقتی که نیستی

شعر در خیالم پژمرده خواهد شد

وقتی که نیستی

این قلب و احساس من است

قطره ای دور از وجودت

ای همه راز و نیازم

وقتی که نیستی

قلب من غمگین است

ای که وجودم ریشه در احساس تو داشت

تا که شبنم با حضورت خنده کرد

تا که من جان بگیرم با دمت

تو نباشی عطر احساسم بمیرد

ای عزیز

وقتی که نیستی

سهم من از گردش دور زمان چیزی جز ماتم نیست

دو تا آدم برفی دو طرف رود خونه عاشق هم می شن . از عشق هم آب می شن تا شاید یه روزی تو رودخونه به هم برسن  تقدیم به همه کسانی که دوستشون دارم ولی ازشون دورم

در گذرگاه زمان خیمه شب بازی دهر با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد عشق ها می میرند رنگ ها رنگ دگر می گیرند و فقط خاطره هاست که چه شیرین و چه تلخ   دست ناخورده به جا می ماند .

به یاد داشته باش هروقت دلتگ شدی به آسمان نگاه کن کسی هست که عاشقانه تو را می نگرد و منتظر توست اشکهای تو را پاک می کند و دستهایت را صمیمانه می فشارد تو را دوست دارد فقط به خاطر خودت و اگر باور داشته باشی می بینی ستاره ها هم با توحرف می زنند باور کن که با او تنها نیستی فقط کافیست عاشقانه به آسمان نگاه کنی 

زندگی دفتری از خاطره هاست یک نفر در شب گم یک نفر در دل خاک یک نفر همدم خوشبختی هاست یک نفر همسفر سختی هاست چشم تا باز کنیم عمرمان می گذرد ما همه همسفریم ...

LOVE  :

L: lake of sorrow                                 

O: ocean of tear

V: valley of death

E: end life

هیچ وقت  مغرور نشو ..................................................برگا وقتی می ریزن که فکر می کنن طلا شدن

دوست واقعی کسی است که دستان تو را بگیرد ولی قلب تو را لمس کند

مسافرم!

به انتظارت خواهم ماند تا ابد برای همیشه . زیرا امیدوارم به سوی من بازخواهی گشت. پس با این همه تلخی این انتظار را تحمل خواهم کرد.به انتظارت خواهم ماند زیرا قلب من با هر طپش خود آهنگ خاطرات گذشته را می نوازد.قلبی که در آن خاطره ها و خوشی ها تا ابد مدفون است. حتی اگر بدانم جسم تو به سوی من بازنمی گردد، بازهم به انتظارت می نشینم . شاید روزی صدای پایی را بشنوم که از آن تو باشد .

 

کاش می شد راز چشمان تو را با اشک ماه روی گلبرگ سرخی نوشت و یا نگاهت را میان آسمان تا همیشه قاب کرد

پشت دیوار غم وتنهایی رنگ گلبرگ خیالم پژمرد / مثل یک کهنه کتابی پوسید / همه خاطره هایم را برد/ از کجا باید گفت / از کدامین نفس سبز وجود / بشکن این بغض تب آلود مرا /  تا در این حوض پر از رویا ها / تر کنم چشم امید از دل غمگین سحر /  باز کن پنجره را  / تا که این اشک پر از تنهایی / زیر باران حکایت ها غوطه ور باشدو دل را شوید/ باز کن پنجره را تا نسیمی وزد و گردو غبار از غم دل بردارد/ و دل آیئنه شود همچو صبا/ تا در این قصه ی بی رنگ و ریا/عشق را بتوان معنا کرد /

پشت این شبای سرد شیشه ای

 من همون مسافر تکیده ام 

عمریه پشت نقاب غصه ها رنگ خوشبختی رو من ندیده ام

  روز و شب می گذره از کنار من

 تو غبار لحظه ها جا می مونم

تک و تنها و غریب و بی نشون

چشم به راه تو و فردا می مونم

تویی که خیالتم نیست که یکی

 شب و روز اسمتو تکرار می کنه

می شینه تو کوچه های شب زده

با صداش ابرا رو پیدا می کنه

 می ره خواب از چشای آسمون

 تن ابرا بوی باروت می گیره

 پشت این شبای سرد شیشه ای

 با نگاهت یه نفر جون می گیره

 سفره ی غصه هامو تکون بده

  رنگ خوشبختی و شادی رو به من

 تو با دستای خودت نشون بده

عشق مثل ساندویچی است  که دو نفر از دو طرفش شروع می کنن به خوردن وقتی به هم می رسن که دیگه تموم شده 

می گن دل آدما به اندازه ی مشتشونه پس چطوری یه دریا خوبی یه دنیا مهربونی و یه آسمون عشق و یه کهکشون محبت تو دلت جا گرفته؟

من دل به زیبایی به خوبی میسپارم دینم این است . من مهربانی را ستایش می کنم آئینم این است .من رنج ها را با صبوری می پذیرم . من زندگی را دوست دارم . انسان و باران و چمن را می ستایم .انسان و باران و چمن را می سرایم . در این گذرگه بگذار خود را گم کنم . بگذار از این ره بگذرم با دوست با دوست .

ما در ره دوست نقص پیمان نکیم                             گر جان طلبد دریغ از جان نکیم                      دنیا اگر زیبا رویان لبریز شود                                    ما پشت به دوستان قدیمی نکیم

به خاطر دوستای گلم که دلم واسه تک تکشون تنگ شده

 گفتنيها كم نيست، من و تو كم بوديم / خشك و پژمرده، تا روي زمين خم بوديم
گفتنيها كم نيست، من و تو كم گفتيم / مثل هذيان دم مرگ، از آغاز، چنين ‌درهم و برهم گفتيم
ديدنيها كم نيست، من و تو كم ديديم / بي سبب از پاييز، جاي ميلاد اقاقيها را پرسيديم
چيدنيها كم نيست، من و تو كم چيديم / وقت گل دادن عشق، روي دار قالي، بي‌سبب حتي، پرتاب گل سرخي را ترسيديم
خواندني‌ها كم نيست، من و تو كم خوانديم / من و تو ساده ترين ‌شكل سرودن را در معبر باد، ‌با دهاني بسته وامانديم
من و تو كم بوديم
من و تو، اما در ميدانها
اينك اندازه ‌ما مي‌خوانيم
ما به اندازه‌ «ما» مي‌گوييم، ‌ما به اندازه‌ «ما» مي چينيم
‌ما به اندازه‌ «ما» مي بوييم، ‌ما به اندازه‌ «ما» مي روييم
من و تو كم نه، كه بايد شب بي ‌رحم و گل مريم و بيداري شبنم باشيم
من و تو خم نه و درهم نه و كم نه، ‌كه مي‌بايد، ‌با هم باشيم
من و تو حق داريم در شب اين جنبش
نبض آدم باشيم
من و تو حق داريم كه به اندازه‌ «ما» هم شده
با هم باشيم
گفتنیها کم نیست ...